Tek eliyle arkasına aldığı çelimsiz çocuğu korumaya çalışırken, karşısına aldığı 4-5 kişiyi büyük bir öfkeyle azarlıyor..
Aralarındaki atışmanın eyleme dökülebilir tereddütüyle her an tetikte, çaktırmadan, son safhasına kadar sabırla, pür dikkat izliyorum..Neyseki aralarındaki buzlar eriyor ve tekrar oyuna dönüyorlar... Çocuk işte..Biz büyüklerden daha kolay hallediyorlar problemlerini diyorum :)
Akşam eve gelip "neden onca kişiyi karşına alıyorsun" diye sorduğumdaysa "garibanın teki..güçsüz ve zayıf olduğundan herkesin gücü ona yetiyor, herkes ona hükmediyor..Zaten annesi yok.. " diyince içim burkuluyor...
anlıyorum ki, üzülmesine neden olan bir çok olumsuzluğa rağmen, haklı ve güçsüzün yanında olup, güçlülere karşı verdiği mücadeledeki başarısının hazzıyla vicdanı huzur buluyor gecenin karanlığında..
Ve görüyorum ki; bir kez ölündüğünü öğrendiğinde, nasıl yaşanması gerektiğinide öğreniyor insan...
Vicdan!...
YanıtlaSilOlması gereken bu duygu köreldi artık.
Ve halen vacdana sahip insanları gördükçe ve vicdana gelebildiğimi düşündükçe seviniyorum.
Sevgiler
En az bir kez ölmeli insan.
YanıtlaSilAncak her gün ölmek ne ağır.
evet nevbarcım maalesef azaldı vicdan sahipleri ama olsun bizler en azından vicdanlı çocuklar büyütelim..
YanıtlaSiloyumbencim :) inşallah her gün ölmüyorsundur? :)