1

gecenin bi saatinde film izlerken arkamı döndüm,
duvarı izleyip filmi dinledim..uyumuşum..

üstelik biz ailece sabahın gözü açılmadan bile, basit bir şey için saatlerce gülebiliyoruz..

insanlar sürekli değişiyor..
bir gün lamba oluyorlar, bir gün kurt..

ANLAYAMIYORUM

İçinden Konuşmak

Aile dışından birileriyle oturup konuştuğumuzda  görenler bu ne nezaket deyip ağzları açık kalır..Öteki berikine,beriki ötekine herkes birbirine saygılı, birbirlerine öncelik tanımada sınır tanımaz..

Lakin bir iki ay aralarla mola verilip biraraya gelinildiğinde, bunu biranda nasıl beceriyoruz hala anlamış değilim ama ikide bir lafa giren çocuk konumuna giriveriyoruz anında..

Herkes ben anlatıcam içgüdüsüyle bir anda hayvanlaşabiliyor..Az susta motorun soğusun gibi iğrenç espriler havada uçuşuyor.. Sanki beni ödüllendiriyorlarmış gibi ben anlatıcam ben anlatıcam..tamam o kısmını sen anlat ama restorant kısmını  ben anlatıcamlarla  başlıyorlar dedikodunun anasını ağlatmaya ..o kocasına demiş ben onu hazzetmiyorum..kocası dediki demiş onun annesi kime diyo öyle diye demiş..demişki, dediki, diyoki, diyosiyeki..Bizimkiler molalarda böyle dedidikili,diyokili,demişkili bir dil kullanıyolar yemin ederim çince daha kolay..

İçimden hepsini susturup banane hamdiyenin ayküsü düşük gevşek ağızlı kızından deyip haykırmak istiyorum  ama ne mümkün..

hepsi laf ebesi olmuş çıkmış anasını  satıimm..sanki antremanlı gelmiş ninja kaplumbağalar gibiler..

Onlar benden çok daha iyi çemkiriyorlar..Ben zaten oldum olası hiç çemkirememişimdir...


Tek yapabildiğim soyunuz sopunuz maymuna çeviresiciler, boyunuz posunuz eyfel kulesinden devrilesiceler, köse damatların haremlerine gidesiceler deyip koca karı laflarıyla çemkirmekten öteye gidemiyorum..zaten onuda içimden söylüyorum..bazen içinden söylemek iyi geliyo..kimseler duymuyor..kafan rahat oluyo..kimseyle uğraşmıyosun uğraştırmıyosun..

Tersim Döndü

Tanrının dünya denen şu geniş kazanı yokmuuu, şu geniş kazanı ve o kazana düşen biz kulları...

O geniş kazan, kafayı gözü çarpıp sonrada kafasına balta yemiş çizgi film karakteri gibi ortalıkta şaşkın ifadelerle dolaşmayı meziyet bilen bir sürü gerizekalılarla dolu... 

Bu dünyada yaşamak insanın tersini döndürüyor..

Doğru...Bir Çizgisi Vardır Hep...

Yıllardır üzerinde yürüdüğü pembe taşları ve O...

Denge hiç bozulmadan, çizgi hiç sapılmadan, sabah akşam aynı çizgide yürür durur Suskunlarülkesi...

 

Ayarsızlık..

Hayatımın anlam veremediği 6-7 yılı ve ben..

ya çok mutluydum ya da çok mutsuz,
ya çok yandı yüreğim ya da çok dondu..

ya çok konuştum ya da hep sustum,

ya çok kalabalıktım ya da çok yalnız,

ya çok sabrettim ya da fitili çekilmiş bomba gibi hemen patladım,

ya çok güldüm ya da çok ağladım,

ya çok kazandım ya da çok kaybettim..

ya çok düşündüm ya da hiç düşünmedim..

ya kendime çok hak verdim ya da çok yargıladım,

ya çok sevdim ya da hiç sevmedim..

Üşenmesem liste dahada uzaaar gider...

Ama en çok bildiğim, çok sevildiğim.

Biliyorum ki çok hakettim... 
Peki ya sevilmediğim ? 
Gerçek anlamda sevilmediğim de oldumu acaba ?

Ammada ayarsız yaşanmış vahim bir sonuç..

Ya'ların arasında sıkışıp kalmış onca yıl..

Ayarsız geçen koca 6-7 yıl..

Kısaca ;

Ya yıllar ayarsız, ya yollar...

ya yollar, ya da yoldan çıkanlar,

ya yoldan çıkanlar, ya da yoldan çıkaranlar..